Psychoterapia dzieci i młodzieży

Zazwyczaj spotkania odbywają się raz w tygodniu o tej samej godzinie. Długość psychoterapii zależy od konkretnej sytuacji.

Oczywiście psycholog zapyta o to, co skłoniło rodziców i dziecko do przyjścia do gabinetu. Poprosi także o informacje na temat relacji dziecka z rodziną, rówieśnikami, przyjaciółmi, zapyta również o przebieg rozwoju, sytuację rodzinną, funkcjonowanie w szkole, problemy zdrowotne. Psychologa będzie interesowało także jakie emocje towarzyszą młodemu człowiekowi na co dzień i co o sobie myśli.

Jeśli z jakiegoś powodu lekarz rodzinny lub rodzice podejrzewają u dziecka chorobę psychiczną, to możemy w pierwszej kolejności wybrać się do tego specjalisty. W pozostałych przypadkach nie ma to większego znaczenia, ponieważ jeśli będzie potrzebna konsultacja psychiatryczna, psycholog poinformuje nas o tym, a jeśli konieczne okażą się oddziaływania psychoterapeutyczne lekarz zasugeruje takie rozwiązanie.

W terapii najmłodszych uczestniczą także rodzice. Terapeuta sugeruje im, jakie oddziaływania należy wprowadzić, aby ułatwić dziecku poradzenie sobie z trudnościami. Jeśli chodzi o starsze dzieci i młodzież, to rodzic nie uczestniczy w spotkaniach, ale możliwe są konsultacje rodziców z psychologiem, który pomoże dorosłemu zrozumieć perspektywę młodego człowieka i wypracować bardziej efektywne wzorce reagowania na przykład na destrukcyjne zachowania.

Rodzic może obawiać się wizyty z różnych powodów: niepokoi się, że usłyszy „złą" diagnozę, sugestię, że dziecko może mieć poważne zaburzenia rozwojowe, ale także może odczuwać lęk przed oceną, niepokoić się, że psychoterapeuta uzna go za złego rodzica. Te lęki nie powinny powstrzymywać rodzica przed wizytą, już sam fakt, że zabierasz dziecko do psychologa świadczy, że dbasz o nie, dajesz mu opiekę i zależy Ci na jego dobrostanie psychicznym.