Opóźniony rozwój mowy

Na pewno niepokojące są opóźnienia rozwojowe, kłopoty z mówieniem, dziwne, niespotykane zabawy, takie jak szeregowanie, unikanie kontaktu z rodzicami, problem z kontaktem wzrokowym, nadruchliwość, wycofanie, duże trudności adaptacyjne, impulsywność, problemy poznawcze, autoagresja itp.

Niepokojące mogą być: kłopoty w szkole, problemy emocjonalne lub w kontaktach z rówieśnikami i dorosłymi, a także brak odpowiedniej kontroli zachowania, nadmierny lęk, problemy z odżywianiem, zachowania agresywne i autoagresywne, apatia, wycofanie, trudności w nauce pomimo braku zaburzeń rozwoju.

Jeśli z jakiegoś powodu lekarz rodzinny lub rodzice podejrzewają u dziecka chorobę psychiczną, to możemy w pierwszej kolejności wybrać się do psychiatry. W pozostałych przypadkach nie ma to większego znaczenia, ponieważ jeśli będzie potrzebna konsultacja psychiatryczna, psycholog poinformuje nas o tym.

Czas trwania procesu diagnozy zależy od takich czynników, jak rodzaj zaburzenia, dostępność specjalistów, ilość dostępnych informacji oraz współpraca rodziców lub opiekunów. Niektóre zaburzenia mogą być trudniejsze do zdiagnozowania i wymagają większej liczby sesji.

Na spotkanie zabierz ze sobą dokumenty medyczne (wyniki badań, raporty lekarzy lub terapeutów, dokumentację edukacyjną), przygotuj listę pytań, postaraj się przypomnieć sobie przykłady niepokojących zachowań. Jeśli dziecko przyjmuje jakieś leki lub suplementy, przynieś listę z nazwami i dawkami. Przygotuj dziecko na wizytę i wyjaśnij mu, że będzie miało spotkanie z psychologiem.